Ważne dni

Treść

Przed nami najważniejsze dni roku. Jak je przeżyć, aby nie stały się jedynie koniecznym dopełnieniem przedświątecznego zabiegania, "wypełniaczem" czasu dzielonego pomiędzy myciem okien a pieczeniem ciast? Wielki Tydzień rozpoczyna Niedziela Palmowa. Radość towarzysząca Jezusowi wkraczającemu do Jerozolimy miesza się z medytacją Męki Pańskiej, "Hosanna" przeplata się ze złowieszczym "Na krzyż z Nim!". Jak przyjąć te słowa? Co zrobić, aby nie przestępować niecierpliwie z nogi na nogę, nie skubać z nudów palmy i nie traktować tekstów biblijnych jako kawałka archiwalnego tekstu, który właśnie trzeba odświeżyć?

Od właściwego przeżycia i zrozumienia wydarzeń Wielkiego Tygodnia zależy jakość wiary w pozostałych dniach roku. Często jest ona mylona z religijnością, ponieważ ludziom uznającym siebie za wierzących brakuje punktu odniesienia - dzieje się zawsze tak, gdy logika krzyża zamiast stać w centrum życia, staje się jego marginesem. Nie da się wierzyć w Boga opisanego wedle tylko kryteriów ludzkich i akceptowalnego jedynie w wymiarze uczynionym wedle "ludzkiego obrazu i podobieństwa". Prawdziwa wiara rodzi się tam, gdzie obumierają wszelkie nasze iluzje, zbyt ludzkie wyobrażenia o Bogu. Pod krzyżem rozum, wola, nadzieja trzymające się kurczowo ziemskiej logiki wkraczają w ślepą uliczkę. Dochodzą do granic swoich możliwości poznawczych.
Przyjąć krzyż nie znaczy jedynie przytaknąć rozumem zbiorowi prawd zapisanych w Ewangelii, zaakceptować go jako dziejową konieczność, wypełnienie się Bożych obietnic czy pochylić się nad czternastoma stacjami Drogi Krzyżowej. To wszystko za mało. Trzeba otworzyć na niego przestrzeń swojego życia, "wejść" w wydarzenie Golgoty i przyjąć jej logikę jako klucz do zrozumienia siebie, swoich wewnętrznych tęsknot, własnego losu. Konieczne jest zaakceptowanie prawdy, iż opowieść o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa z Nazaretu i wydarzenia z mojego życia wzajemnie się dopełniają i interpretują. Mówił o tym blisko 30 lat temu Jan Paweł II (homilia na placu Zwycięstwa w Warszawie, 1979 r.): "Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej: człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa. Nie może zrozumieć, ani kim jest, ani jaka jest jego właściwa godność, ani jakie jest jego powołanie i ostateczne przeznaczenie. Nie może tego wszystkiego zrozumieć bez Chrystusa. I dlatego Chrystusa nie można wyłączać z dziejów człowieka w jakimkolwiek miejscu na ziemi". Szczególnie dziś, kiedy w wielu miejscach na świecie - przy zimnej obojętności instytucji międzynarodowych i organizacji pokojowych - chrześcijanie są mordowani za wiarę, zasady moralne Kościoła ośmieszane w wielu zakątkach Europy, uroczystości są marginalizowane, musimy być gotowi do wypicia na jakimś odcinku drogi swojej egzystencji kielicha goryczy, z którego pił także Jezus. Nie ma zbawienia bez krzyża. Krzyż to znak zwycięstwa. Bóg pobłogosławił świat krzyżem!
ks. Paweł Siedlanowski
"Nasz Dziennik" 2009-04-04

Autor: wa