Polityk i kompozytor

Treść

Był podskarbim wielkim litewskim, brał udział w Insurekcji Kościuszkowskiej, a później pracował w rządzie jako doradca cara Aleksandra I. W dziejach kultury polskiej zapisał się jednak jako kompozytor polonezów, a zwłaszcza z "Pożegnania Ojczyzny". Dziś mija 170. rocznica śmierci Michała Kleofasa Ogińskiego.

Michał K. Ogiński przyszedł na świat 25 września 1765 roku w Guzowie. Uczył się u J. Kozłowskiego, a następnie u I.M. Jarnovicia i G.B. Vittiego. Już w młodości parał się działalnością polityczną. W 1788 r. został wyznaczony przez posłów Sejmu Czteroletniego na wysłannika do Anglii i innych krajów europejskich, w poszukiwaniu sojuszników dla budowania przymierzy antycesarskich. W 1793 roku objął funkcję podskarbiego wielkiego litewskiego, a w rok później wszedł w skład władz powstańczych działających na Litwie.
Po powrocie do kraju w 1802 roku zamieszkał w Zalesiu koło Wilna. Początkowo udzielał się jako kompozytor i kronikarz, a następnie został radcą oraz senatorem w rządzie cara rosyjskiego. Jednak w 1823 roku wyjechał do Włoch i zamieszkał na stałe we Florencji. Zmarł w 1833 roku.
Największą popularność spośród kompozycji Ogińskiego zyskały sobie jego polonezy fortepianowe. W sumie napisał ich około 20, z najpopularniejszym i przez długi czas traktowanym jako wzorcowy dla muzyki polskiej "Pożegnaniem Ojczyzny". Obok tego tworzył również walce, mazurki na fortepian, pieśni powstańcze i rewolucyjne, romanse do słów poetów polskich i francuskich oraz marsze, m.in. "Marsz polskich legionów w Lombardii" (1797). Prawdopodobnie dziełem Ogińskiego jest też opera "Zélis et Valcour ou Bonaparte au Caďre", skomponowana do własnego libretta. Dodać należy, że cennym źródłem do studiów dziejów muzyki pierwszej połowy XIX wieku pozostaje zachowana korespondencja Ogińskiego - "Listy o muzyce" (wydanie polskie w 1956 r.) i jego pamiętniki - "Mémoires de Michel Ogiński", które ukazały się w Paryżu w latach 1926-1927.
PM
Nasz Dziennik 15-10-2003

Autor: DW