Boży Architekt

Treść

Biografia ojca Honorata Koźmińskiego rozpoczyna się równie ciekawie, jak pasjonujące było życie tego człowieka. Urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej. Tego samego dnia tylko 149 lat później świat na chwilę jakby zatrzymał się w swoim biegu, bo nowy kardynał, tym razem Polak, objął Piotrową stolicę. Jednak nie tyle te dwie daty łączą tych wielkich Polaków, bo mają one zaledwie wymiar symboliczny, chociaż jeszcze nie jeden raz będą się ze sobą zazębiać, ile duchowy program, jaki wyznaczyli w swojej posłudze duszpasterskiej.
Przypadająca w tym roku 15. rocznica beatyfikacji o. Honorata Koźmińskiego niech będzie okazją do zapoznania się z życiorysem tego polskiego kapucyna. Możliwość ku temu dają dwie książki. W pierwszej z nich o. Gabriel Bartoszewski oferuje czytelnikowi obszernie opracowany życiorys o. Honorata. Książka stanowi bardzo udaną próbę przybliżenia zarówno samej postaci, jak i charyzmatu tego polskiego zakonnika. Cennym uzupełnieniem publikacji jest nakreślony przez autora szeroki kontekst historyczny i polityczny ówczesnej sytuacji Polski pod zaborami.
Z kolei druga książka "Nadzieja wbrew nadziei" jest uzupełnieniem pierwszej, wprowadza bowiem czytelnika w świat duchowych rozmyślań
o. Honorata, pisanych w oparciu o kontemplację Ewangelii. Znajdują się w niej komentowane fragmenty z "Notatnika duchowego" pisanego przez kapucyna w czasie internowania go wraz z innymi współbraćmi w klasztorze w Zakroczymiu. Strony notatnika wypełniają cenne wskazówki ascetyczne, postanowienia rekolekcyjne czy też duchowe spostrzeżenia.
Ojciec Honorat doświadczył wielu duchowych rozterek, całkowite uzdrowienie wewnętrzne nastąpiło 15 sierpnia 1846 r. podczas uwięzienia w warszawskiej Cytadeli, w której został aresztowany pod zarzutem przynależności do spisku politycznego. Duchowe ocalenie w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wyznaczyło potem cały program życiowy, który opierał się na krótkim wezwaniu "Totus Tuus". Był nie tylko cenionym kaznodzieją, ale też poszukiwanym spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Wielu nazywało go niestrudzonym więźniem konfesjonału. Mimo trudnych czasów, w jakich przyszło mu żyć, gdy Polska znajdowała się pod zaborami, przyczynił się do rozwoju życia zakonnego. Założył 26 zgromadzeń zakonnych, większość z nich to zgromadzenia bezhabitowe. Siedemnaście z nich istnieje do dziś i działa w 19 krajach świata. Zgromadzenia te podejmowały prace charytatywne i apostolskie, m.in. wśród młodzieży szkolnej, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starszych i upośledzonych. Ojciec Honorat zmarł w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 roku. Dnia 16 października 1988 r. Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych.
Ojciec Honorat to wzór człowieka, który będąc społecznikiem, był jednocześnie człowiekiem modlitwy i zawierzenia. Dzięki temu, że tak bardzo był zatopiony w Bogu, był otwarty i rozumiał sprawy świata.
Joanna Błaszkowska

"Nadzieja wbrew nadziei", "Boży Architekt.
Bł. Honorat Koźmiński, kapucyn"; Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna "Adam", Warszawa 2003,
tel. do księgarni wyd. (22) 843 47 91.
Nasz Dziennik 1-09-2003

Autor: DW